Big Bad Words

Dnt keep calm

I have a big mouth with big bad words
So the people say when they mess with my world
When they dictate, pry and control
I easily name them ass hole!

The shady promises and the rosy dreams,
People offer rainbow cake with whipped cream
With sunshine and sunflowers we ride on white unicorn,
They turn into dragons when I refuse to share my precious crown
The rage takes over every inch of my cell
In that fraction I tell them go to hell…

The guilty pleasures I take leave my eyes wide open
A packet of condom with the mark of my devotion
Men or women I choose my player,
But then they call me slut that makes me a slayer!
I am the snow princess but they treat me as Rudolf,
I lose my temper and order to fuck off!

Then there are times when world stops fighting
I control my rampant and become a fan of hugging!
Finally the moment comes when I am about to say peace
But someone pisses me off again and I say mince meat…


PC.: Google




Something raw, something old
How i feel with garbage that’s old
Its beautiful, its classy
Its junk, its messy

Reminding me of my soul
It helps me to find a goal
A collage of furniture
It represents my mismatch nature

But Merlin Monroe on the wall
Convinces me not to fall
Life around me looks so mechanical
Three clocks on the wall makes it so predictable

Names and numbers jumbled in my head
Lets me breath by writing then on a plate
Cut out from the outer spirits
I find my route in this gibberish

Be it old, be it new
I am staying here for a moment or two…

Inspired by: Junkyard Cafe, Bandra

Pain and Pleasure


The John and the Bentham are two sides of a coin
2 feet in one shoe,
That’s the struggling life of the two!

The Bentham is a chef,
He measures everything with one aspect
Pain and the pleasure are the cherry of his cake,
He serves everyone right to avoid any mistake…

The John is messy,
But with answers witty and sassy
Using words like utilitarianism he overcomes the Bentham
With Socrates and a pig by his side, he lets everyone fathom!

What is right and what is wrong?
Pain and pleasure to measure along…
This is what drives them apart,
This is what gives world a thought
As the Bentham indulges in quantitative narcissism
The John gives the world qualitative utilitarianism…



*the poem is in the reference of two different thoughts on the theory of Utilitarianism by Jeremy Bentham and John Stuart Mill



Vampires, witches, zombies, ghosts,
Werewolves, hybrids and sirens…
In the world is full of supernatural creatures
I thought I was the only human!
But then I looked inside myself
To find the monsters stored on shelf…

A dead soul, a wicked mind,
Lazy feet in crowd leaving brain behind
A hollow spirit which calls for night,
A beast within which howls on twilight
All those mood swings on purpose which confuses everyone
Dominated by sensory organs who work like devil’s gun!

Now I realize I am never lurking inside
I’ll never be ready for such unexpected surprise!
The blood and flesh are nothing but decorated canopy
I am no better than a complicated human fantasy!


PC.: Durgesh Parmarthi

Getting In A Shoe!

Five pairs of shoes are wrapped into my shoe rack
Each one holds a purpose there
But they hardly ever held my feet…

One is a red stilettos without a brand, without a label
It helps me see the small across the table
When those red belts snap around my feet,
They make me feel sexy and slut in a minute
They can’t hide the scars I have on my left leg
Instead they make new once every time I walk on his spine belt!

Second are the dignified flats which I wore the most
They are now covered with stains, the gum and the threads
I wear them under long skirts and dresses
I believe its easier to hide scars under the long drapes..!

Third and forth are of the same genre
Those green-grey and blue-black shoes stuffed in a corner;
One is old and one is new
The signs of my laziness to wake up and brew!

The fifth is the ugly duckling
But I love him the most
He knows all my secrets so I wear him everyday with hope!

I see people walking by the road
And judge them by their shoes…
Unable to pin my hills in the crowd,
I realize I never saw myself from across the street
May be getting a new pair will make me bare
And I will finally know
I am nothing but a bleeding wooden leg with a bow!


PC.: Durgesh Parmarthi

Sand Castles


I see myself standing in the sand as I keep mum
It doesn’t matter I move or be steady,
I feel myself drowning in the ambush of conundrum…

The skeleton is in the closet
The beast is still in the woods
I try to be optimistic,
Still unable to ignore my caution for pessimism…

Every minute of every day surrounded by the same walls and same people
Life refuses to change rejecting opportunities
So I keep staring at the mundane screen with a picture of sand castle…

Seeing me like this, people often quote Froude
But difficult theories never always work
I realize this now as I put another feather in the facades of therapy!

The silver lining of all these thoughts is asking me to be courageous
The sand castles and the feather bows protecting it asking me
Will I set myself free from the closet full of woods
Or let myself buried in the sand below my feet…



Summer brought the dust on the leaves
Wind, sun and water from the can came along
But the dust refused to move on!
Monsoon came running bearing the strong harsh sprinkles
But the adamant dust still isn’t ready to move on…

Its stealing their energy, their purity, the peaceful look on their faces
It considers itself as the beauty spots
The wind, sun and water think its imposing on…

I, stand here wondering what the leaves want?
Coming into the world far away from land, surrounded by black grills, roots into pots
Their childhood wasn’t a pleasure ride neither is the awful adulthood going on

They grew up on themselves throughout the winter,
Later the spring helped them to blossom
It was easy and comfortable as spring did all the work
But as the spring took off they felt helpless, insecure and alone!
They clutched the hands of the summer dust out of fear
The dust took the opportunity and made a promise which was rear
It crippled the leaves by promising never to leave
Crossed their heart and hoped to die

The wind, the sun and the water are trying to separate them
But the dust isn’t going anywhere!
The leaves are scared to let the dust go and be themselves
The world isn’t a place for alone, beautiful, fresh leaves… they know!

I wonder will the leaves have the courage to make a decision
I wonder will I help them make a decision?
I wonder will I ever make such a decision??


मृत्युपत्रं ७: हुकूमावरून…

नयनाला जी झोप लागली, ती परत उठलीच नाही. तिच्या इच्छेनुसार तिच्या मैत्रिणीने तिचं शेवटच मृत्युपत्र सगळ्यांसमोर वाचून दाखवलं.

  • तुम्ही हे पत्र वाचत आहात म्हणजे दोनच शक्यता आहेत: एकतर मी मेले आहे किंवा मी व्हेंटीलेटर वर आहे. मी व्हेंटीलेटरवर असल्यास माझ्या परत येण्याची वात पाहू नये. सहा तासाच्या आत व्हेंटीलेटर काढून घ्यावा.
  • मी माझे अवयव (हृदय, किडनी, डोळे, त्वचा, केस इ.) आणि देहदान करायचे ठरवले आहे. माझे अवयव कुणाला द्यावेत ह्यात माझ्या पालकांचे मत घेऊ नये, तो निर्णय सर्वस्वी डॉक्टरांचा असेल. माझा देह मेडिकल कॉलेजमध्ये देण्यात यावा जेणेकरून विद्यार्थ्यांना त्यातून काहीतरी शिकता येईल.
  • माझ्यासाठी कुठलीही शोकसभा, स्मरणसभा, माझ्या आठवणीत माझ्या फोटोसचं एक्झीबिशन, दहावं, तेरावं, श्राद्ध, गावजेवण असे प्रकार करू नयेत. अगदीच काही करायची हौस असेल तर माझ्या मित्रांना दारू पार्टी द्यावी.
  • माझे कपडे, accessories आणि मेक-अपचं सामान ह्यातलं माझ्या मैत्रीणीना काही हवं असेल तर द्यावं. नाहीतर डोनेट करावं. घरात त्याचा पसारा मांडून ठेवायची गरज नाही. पुस्तके शहरातील नगर वाचनालयास डोनेट करावीत.
  • माझ्या flat वरील फर्निचर, भांडी, इलेक्ट्रोनिक्स हे सर्व माझ्या एकट्या flatsवर राहणाऱ्या मित्रपरिवारास त्यांच्या गरजेनुसार वाटून टाकावीत.
  • माझ्या बॅंक अकाऊंट मधले सर्व पैसे आणि insurance मधून येणाऱ्या रकमेतील अर्धे पैसे अग्निशमन दलास द्यावे.
  • माझा DSLR, त्याच्या लेन्स आणि त्याची supplementary equipments माझ्या आईला देण्यात यावीत. माझ्यातली कला तिच्याकडून आली आहे आणि त्यामुळे माझा फोटोग्राफीचा वारसा ती चालवेल.
  • हे वाचताना, वाचून झाल्यावर कुणीही रडायचं नाहीये नाहीतर मी परत येऊन त्या व्यक्तीला माझ्या खोड्यांनी हैराण करेन.





मृत्युपत्रं ६: १७६० भानगडी…

नयनाला सगळं ऐकू येत होतं, समजत होतं, दिसत होतं पण react होता येत नव्हतं. आई, बाबा आणि आजी रडताना दिसत होते. बाहेर तिचा सगळा ग्रुप उभा आहे हे जाणवत होतं. पण आपल्याला सगळं समजतंय हे सांगता पण येत नव्हतं. अंगाला ढीगभर नळ्या लावल्या होत्या आणि डोक्यावर बँडेज गुंडाळल होतं. नयनाचा tumor काही प्रमाणात काढण्यात डॉक्टरांना यश आलं होतं पण ती कधी उठेल काहीच सांगता येत नव्हतं. इथे नयना पण परिस्थितीपुढे हतबल होती. थोडा वेळ गेल्यानंतर नयनाचे मित्र-मैत्रिणी तिला भेटायला आले. अर्धे रडत होते आणि अर्ध्यांना काय करावं सुचत नव्हतं. नयना आता रडके चेहरे बघून खूपच कंटाळली होती. त्यांना रडू नका असं सांगता ही येई ना. ना तिला तिची कुठली पत्र लिहिता येत होती, न कुठली खोडी काढता येत होती. zero entertainment. तिला बेड वर पडल्या पडल्या Greys Anatomyचे सगळे episodes आठवत होते. Once Upon A Time मध्ये जसं राजकुमार/राजकुमारी आपल्या प्रियकर/प्रेयसीला किस करून लांब पल्ल्याच्या झोपेतून उठवतात तसंच आपलापण कुणीतरी Prince Charming येईल असं तिला वाटत राहिलं. पण कुणीच आलं नाही. ३ Editos मधल्या राजूला उठवण्यासाठी त्याच्या मित्रांनी जे प्रयोग केले तसं ही कुणी काही करत नव्हतं. कंटाळून शेवटी ती झोपून गेली.

नयनाला हळूहळू जाग आली तेव्हा तिला जाणवलं कि तिच्याभोवती काहीलोक जोरजोरात बोलत आहेत. ते कोण आहेत आणि काय बोलत आहेत हेच समजत नव्हतं. तिचं डोकं दुखू लागलं आणि गाढ झोपेत असताना कुणीतरी गार पाणी अंगावर ओतल्यावर माणूस जसा उठतो तशी ती खाडकन उठली. तिला वाटत होतं आपण शुद्धीवर येऊ तेव्हा आपल्यासमोर आई-बाबा किंवा डॉक्टर्स असतील पण समोर अनपेक्षित काहीतरी घडलं. तिच्या पुढ्यात असणाऱ्या लोकांना बघून तिला इतका जबरी shock बसला कि तिला वाटलं आपण परत hibernation मध्ये जाऊ. तिच्या समोर तिचे ८ जुने प्रियकर आशाळभूत नजरा घेऊन ओळीने उभे होते.

नयना आता मारणार म्हटल्यावर सर्व तिला भेटायला आले होते. पण खरं कारण हे होतं कि ते सर्व त्यांची पत्र घ्यायला आले होते. त्याचं झालं असं कि २५ वर्षांच्या आयुष्यात नयनाने literaly १७६० भानगडी केल्या होत्या पण त्यातल्या ८च genuine होत्या. पण ह्या ८ ही जणांना नयनाने फाल्तू कारणं देऊन सोडून दिलं होतं. जेव्हा ह्यांना समजलं कि नयना तिची मृत्युपत्र लिहित आहे तेव्हा सगळ्यांनी एकमेकांना contact केला आणि नयनाला भेटायला आले. आता सगळ्यांना आपापली पत्र हवी होती आणि पत्राच्या निमिताने ब्रेक-अपची खरी कारणं. पण नयनाला आता कुठलंही पत्र लिहिण्या इतकी ताकद उरली नव्हती. म्हणून तिने तिच्या एका मैत्रिणीला बोलावलं आणि मोठ्ठी पत्र लिहिण्या ऐवजी एक किंवा दोन ओळीत तिच्या प्रियकरांना ब्रेक-अपची कारणं सांगायचं ठरवलं.

प्रियकर १: long distance relationship; खूप बोर करायचा; शेवटी नयना त्याला कंटाळून दुसऱ्याच्या प्रेमात पडली

प्रियकर २: फारच अभ्यासू होता; त्याला सगळे चम्पू म्हणायचे म्हणून हिला चम्पूची चम्पी; खूपच पुस्तकी भाषेत बोलायचा आणि सारख्या तिच्यावर कविता करायचा; शेवटी नयना त्याला कंटाळून दुसऱ्याच्या प्रेमात पडली

प्रियकर ३: तिच्यापेक्षा वयाने लहान होता; खूपच बालिश वागायचा; शेवटी नयना त्याला कंटाळून दुसऱ्याच्या प्रेमात पडली

प्रियकर ४: तिच्यापेक्षा वयाने मोठा होता; सारखा दादागिरी करायचा; शेवटी नयना त्याला कंटाळून दुसऱ्याच्या प्रेमात पडली

प्रियकर ५: तिचा boss असल्याने कामावर विचित्र परिणाम होऊ लागला; त्यांच्या वैयक्तिक आयुष्यात पण तो तिला प्रियकर कमी आणि boss जास्त वाटायचा; शेवटी नयना त्याला कंटाळून दुसऱ्याच्या प्रेमात पडली

प्रियकर ६: तिच्या सोबतच काम करायचा; चिपकू होता आणि बढाया मारायचा; प्रियकर क्र. ५, नयना आणि हा असा प्रेमाचा त्रिकोण होऊन नयनाच्या डोक्याला ताप झाला; शेवटी नयना त्याला कंटाळून दुसऱ्याच्या प्रेमात पडली

प्रियकर ७: तिचा sex पार्टनर; नयनाच्या आयुष्यात इतका involve झाला कि नोकरी-धंदा सोडून हिच्या पैशावर जगू लागला; शेवटी नयना त्याला कंटाळून दुसऱ्याच्या प्रेमात पडली

प्रियकर ८: एकाच जागी घर बांधून संसार थाटून राहायचं स्वप्न होतं ह्याचं; नयनाला मात्र जग फिरायचं होतं; शेवटी नयनाने कंटाळून ह्याला सोडून दिलं

सगळे प्रियकर नयनाने कंटाळा आला म्हणून सोडून दिले. तिला so called खरं प्रेम किंवा तिचा perfect match मिळालाच नाही. तिच्या प्रियकरानी तिच्या त्या चिठ्ठ्या वाचल्या आणि आपण उगाच विचारलं असं त्यांना वाटू लागलं. नयनाने मग तिच्या मैत्रिणीला तिने ऑपरेशन आधी स्वत: लिहिलेलं एक शेवटचं पत्र दिलं आणि ती गाढ झोपून गेली…



A Website.

Up ↑

%d bloggers like this: