मृत्युपत्रं १: भूमकर बाईंनी चावलेली मुलगी

नयना एकदम खतरनाक character होती. लहान पणापासूनच विचित्र वागायची. सुमडीत कोंबडी म्हणतात न तसं. तिच्याकडे तिच्या किश्श्यांची हे भली मोठी जंत्री होती. शाळेत असताना बडबडी म्हणून सगळे तिला ओळखायचे. अभ्यासात किंवा खेळात विशेष हुशार नव्हती ती पण अगदी ढ पण नव्हती. मध्यम category मधली मुलं असतात ना तशीच होती ती. पण भारी खोडकर.

एकदा शाळेतून घरी आली आणि अति उत्साहात आपल्या आईला सांगितलं, “आज भूमकर बाई एका मुलीला चावल्या.” आणि फटक… बाबांनी तिच्या कानशिलावर एक जोरदार टेकवली. “गधडे चुलत आत्या आहे ती तुझी. लाज नाही वाटत असं बोलताना?” तेव्हा नयनाला अचानक आठवलं कि भूमकर बाई आपल्या चुलत आत्या आहेत आणि त्यांच्याबद्दल आपण (कदाचित) एक खतरनाक अफवा पसरवून आलो आहोत.

भूमकर बाई शाळेतल्या सगळ्यात गबाळ्या बाई. ज्या रुमालाने सदैव गळणार नाक पुसायच्या त्याच रुमालाने चष्मा पुसायच्या. एकदा त्यांच्या भूगोलाच्या तासाला नयना खूपच कंटाळली. मग तिने हळूच वहीतल्या कागदांची विमानं करून वर्गात उडवायला सुरुवात केली. एक विमान नेमकं पहिल्या बाकावर प्रांजलीच्या पुढ्यात जाऊन पडलं. प्रांजलीने साळसुद्पणे ते आपल्या हातात घेतलं आणि तितक्यात भूमकर बाईनी पाहिलं. मग काय त्यांचा भडकाच उडाला. रागाच्या भरात त्यांनी तिच्यावर हात उचलला आणि तो चुकवायच्या नादात प्रांजली एका बाजूला कलली पण तिच्या बाकाच्या विचित्र आकारामुळे तिचा तोल गेला आणि ती भूमकर बाईंवर almost पडली. तिचा हात भूमकर बाईंच्या चेहर्यावर आणि त्यांचे हात तिच्या दंडांवर. ह्यात नयनाच्या 3d नजरेची कमाल झाली आणि तिला वाटलं कि भूमकर बाई प्रांजलीला चावल्या. मग काय तास संपल्यानंतर सगळ्या वर्गात तीच चर्चा. नयना तिच्या 3d नजरेवर मनातून नसली तरी सर्वांसमोर बोलायला इतकी ठाम कि हळूहळू प्रांजालीला पण वाटू लागलं कि भूमकर बाई खरंच आपल्याला चावल्या. मधल्या सुट्टीत सगळ्या शाळेत हि बातमी वणव्यासारखी पसरली. सगळी शाळा “भूमकर बाईनी चावलेली मुलगी” बघायला ह्यांच्या वर्गासमोर. आता बिचारी प्रांजली इतकी panic झाली कि रडायलाच लागली. एकीकडे प्रांजली वर्गात रडत होती तर दुसरीकडे भूमकर बाई मुख्याध्यापकांसमोर. प्रांजलीच्या आई वडिलांना बोलावलं. मधली सुट्टी संपल्यानंतर भूमकर बाई, मुख्याध्यापिका, पर्यवेक्षिका, प्रांजलीचे पालक, संस्थेचे पदाधिकारी सगळे नयनाच्या वर्गात गोळा झाले. आता इतक्या वेळात इतक्या मुलींनी प्रांजलीचा हात पहिला होता आणि तिने तो इतका वेळ घट्ट धरला होता कि तो लाल लाल झाला. सगळ्यांना वाटलं बाई चावल्यामुळे झाला हिचा हात लाल. चर्चा, रडारड, तक्रारी सगळं होऊन दोन दिवसानंतर शेवटी भूमकर बाईना राजीनामा द्यावा लागला. आता दोन दिवसानंतर नयना पण confuse झाली कि तिच्या 3d नजरेने पाहिलं ते खरं कि खोटं.

पण आता ८ वर्षानंतर तिला जाणवलंय कि ती जे वागली ते चुकीचं होतं. म्हणून तिने पाहिलं पत्र भूमकर बाईना लिहायचं ठरवलं. खरं सांगून त्यांची माफी मागितली. त्या पत्राची एक एक copy संस्थेला आणि प्रांजलीच्या आई वडिलांना देऊन एकदाचा “भूमकर बाई एका मुलीला चावल्या” ह्या गोष्टीचा सोक्ष मोक्ष लावला. आता स्वत: मोक्षाच्या वाटेवर लागलेली असताना दुसरं करणार तरी काय ती. आयुष्यभर जे काही बोलायचं टाळल ते आता उरलेल्या काही दिवसांत अशी अनेक मृत्युपत्र लिहून बोलून टाकायचं ठरवलं. शेवटी मृत्युसमोर सगळ माफ असत. त्यामुळे आपल्याच सोबत असं का झालं ह्याचा विचार करायचा सोडून तिने laptop आणि चार्जर मागवून घेतला, आपली मृत्यूपत्रं लिहायला.

क्रमशः

Advertisements

15 Apt Quotes to make 2017 a better year…

Everyone is writing about what to do in this coming year. People are making plans, promises, resolutions and what not. But many like me aren’t doing any of this because we know that making lists won’t help. All we need is a little push and confidence to make things happens. Something bad might happen this year with us, we’ll be faced with challenges we never expected, we may not have the opportunity to travel, we may spend our weekends working, we might remain single while our friends get married or we might end up having the picture perfect life!

So instead of making ‘to do’ or ‘resolution’ lists, I decided to dig up some quotes from the internet which will inspire us to dive in this new year of uncertainties.

1. A crown stands for power, confidence, elegance, style and prosperity. So enter the new year with an attitude like you own this world.

1

2. Single or engaged, do not think of yourself as a damsel in distress. Go out, explore the world, make new friends and tell yourself that you are lovely not lonely!!

2

3. People around you will try to control you, suppress your emotions, discourage you but don’t let them succeed. Always remember you are a human being with beauty and brain, not a machine with battery and remote.

3

4. No matter how busy you are, make sure you have time for yourself. Spoil your body and soul with books, clothes, good food and some meditation.

4

5. As I said, the year might not be perfect. So if you find yourself in the caught in the tunnels of depression, just hold on and be patient. Be with your friends and family and you will find your way to the wonderland.

5

6. Don’t give a damn about what people think. It’s their job and moral obligation to criticize you. Follow your instincts and be crazy.

6

7. Who says money can’t buy happiness? Even if you don’t have money, window shopping will always help you to keep calm and be happy.

7

8. The past is past. Don’t cry over your ex’s or the people you lost. Remember what their leaving taught you and embrace it with open arms.

8

9. Always listen to your heart no matter how stupid the suggestion will be. The heart way may have a lot of hurdles but at the end, you will find your utopia.

9

10. Get inked dude. That’s it!

10

11. No need to say anything on this one!!

11

12. Fat or thin? Who cares? Eat what you want. And those who keep an account of your food, invite them too. Let them taste the flavors life offer.

12

13. That’s the attitude I am talking about… Compliment those negative and annoying people or situations around you with these beautiful words.

13

14. Make your own decisions!

14

15. I will be writing this year about all those things which will go wrong and right. And those who will try to stop me, I’ll show them the attitude they deserve.

15

 

PC.: Facebook, Instagram, ScoopWhoop, Google Images.

From Geet to Shaira…

Jab We Met released in 2007. At that time I was a 14 year old teenager preparing for my board exams. When I saw the movie, the female lead Geet (played by Kareena Kapoor) became my role model. I wanted to be like her, rather I (and other girls of my age) started thinking that there is a Geet inside me. I got inspired to make my own decisions; I started being bubbly, wearing colourful clothes and most importantly tried to make my own decisions. I couldn’t become Geet, but I tried. Geet soon became a fairy tale to me which doesn’t exist in real life. Many Adityas’ came by assuring me that they will be there no matter how crazy I behave but no one stayed. I realised that Geet is better as a movie character, she won’t survive the real world of break ups, melodramas, unemployment, backstabbing by bffs, fights, affairs, drugs, addictions, politics, marriage proposals, race of being perfect, pimples, DIY hairstyle videos, watching series after series and this list never ends. In last 9 years I grew up (physically, emotionally, psychologically, financially and socially) but Geet didn’t. I don’t know what happened with Geet in last 9 years but I know that she is not my role model anymore. I don’t want to be a person whose favorite sport is life and who thinks that only she will suffer if she makes a wrong decision. I don’t need parents who will cry over my absence and I surely don’t need an Aditya to take me out of my depression. So I was desperately waiting for Bollywood to give me my new role model and today, I saw her.

Shaira (Vaani Kapoor) from Befikre is who I am (currently). She is employed, works and earns well to afford an apartment in Paris, doesn’t shy away from being a waitress in her parent’s restaurant, she is highly confident, straight forward, she knows what she is doing and if she doesn’t, she accepts it. She doesn’t give up after her break up. When she is depressed, she handles it with books and her parents. At the same time Shaira is so many things I cannot be! She doesn’t cry her heart out after break up, she understand the thin line between having a person as your boyfriend and a boy-friend. She is extremely comfortable with her short clothes, small boobs and tiny butt (in other Bollywood movies heroines are needed to have bigger boobs and butts but thin waists with deeper cleavage) (please don’t take this point in negative or vulgar or in degrading tone…). She dances well and can be a perfect runaway bride. Shaira has the confidence and guts to accept and propose various dares no matter how stupid they are. Shaira doesn’t make sex an issue; rather she believes in it and belongs to the societal background who doesn’t judge her for having many boyfriends. She has parents who trust her judgement, decisions and accept her as she is and never try to burden her with their hopes and dreams.

The woman I am becoming today needs a role model as confident; care free; straight forward and practical as Shaira. I am turning into a person who is leading her life on different tracks, who has many goals and passions, who has to think about the longer run in 360 degrees. I can’t be like Geet whose life stops after a break up. I can’t let depression of one track affect the other tracks of my life. I don’t need to be bubbly, I want to be happy and content. I don’t need to wear colourful clothes and dark nail paint; even a coloured hair string or a colourful scarf around my neck is enough for me. I don’t need an Aditya; I have my family and friends and most importantly myself. I am not that foolish like Geet who doesn’t know the real ‘hotel descent’ situation but I can be that crazy to randomly jump in a lake. I am not saying that Geet is wrong and Shaira is right. But right now Geet is past and Shaira is my present.

Image Source: Internet

जूनी पुराणी कथा

रोहिणी अंगणातला पालापाचोळा झाडत होती. सगळी वाळकी पाने, काटक्या आणि सुकलेली फळे एकत्र करून एका बाजूला गोळा करीत होती. इतक्यात वाऱ्याची एक झुळूक आली आणि गोळा केलेली वाळकी पानं विखुरली. रोहिणीला वाऱ्याचा राग आला. थोडं वैतागून तिने परत अंगण झाडायला घेतलं. खराट्याच्या त्या पहिल्याच जोरदार फटाक्याचा मार चुकून त्याच्या पायाला लागला. तो समोर येऊन उभा आहे हे रोहिणीच्या लक्षातच नाही आलं. रोहिणी घाबरून दोन पाउले मागे गेली. त्याच्या पायावर खराट्याच्या काड्यांचे कोरडे ओरखडे उमटले होते. त्याने पायांची थोडी चुळबुळ केली आणि हलकेच विचारले, “अण्णा आहेत का?” रोहिणीने त्याच्याकडे पाहिलं, आणि पाहतच राहिली. जुने पण स्वच्छ धुतलेले कपडे, गळ्याभोवती उपरणं, खांद्यावर शबनम, गव्हाळ रंग, पाणीदार डोळे, काळे कोरडे धुळीने माखलेले केस. रोहिणीच्या लक्षात आलं कि आपण अगदीच टक लावून बघत आहोत. घराकडे बोट करून बागेच्या दिशेने पळून गेली. पळत जाणाऱ्या रोहिणीकडे हसत बघत तो घराच्या दिशेने चालू लागला.

whatsapp-image-2016-12-06-at-6-51-24-pm

रोहिणी धापा टाकत मोगऱ्याच्या वेलाला धरून उभी राहिली. तिला समजलंच नाही काय झालं ते. इतक्यात तिच्या खांद्यावर एक हात पडला. तिने दचकून मागे पाहिलं तर सुषमा वहिनी हातात पुजेची फुलं घेऊन उभी होती. एकीकडे स्त्रोत्र पुटपुटत तिने हातानेच रोहिणीला काय झालं विचारलं. रोहिणी काही नाही अशी मान डोलावून आली त्याच लगबगीने परत अंगणाच्या दिशेने पळाली.

तिने परत सगळं अंगण झाडलं आणि झाडांना पाणी घातलं. आता समोरून घरात जावं कि मागून ह्या विचाराने तिच्या मनात घर केलं. समोरून जावं तर दिवाणखान्यात अण्णांसोबत तो पण असेल आणि मागून गेलं तर माई अजून १० कामं सांगतील. इतक्यात तिला अण्णांनी हाक मारली. तिने साडी नीट केली आणि “आले” अशी आरोळी ठोकत निघाली. नेहमी घराच्या तीन पायऱ्या एका दमात पार करणारी रोहिणी आज एकेक पायरी सावकाश चढून आली आणि दारा बाहेरच थांबली. अण्णा आणि तो समोरासमोर बसले होते. अण्णांनी ओळख करून दिली. “हि आमची रोहिणी आणि रोहिणी हे रामचंद्र. आपली शाळा बघायला आले आहेत. रामचंद्रराव रोहिणी तुम्हाला आमची शाळा दाखवेल आणि गाव पण.” अण्णा रोहिणी शाळा आणि गावाचं कौतुक करत होते. पण रामचंद्रचं लक्ष रोहिणीकडे होतं आणि रोहिणी खाली बघत होती. माईंनी काढलेल्या रांगोळीच्या सुबक रेषा ती अंगठ्याने पुसत होती. रामचंद्रची आपल्यावर असलेली नजर तिच्या लक्षात आली होती. इतक्यात माई दिवाणखान्यात आल्या. त्यांनी अण्णांच्या म्हणण्याला स्पष्ट विरोध केला आणि रोहिणी ऐवजी धाकट्या संजयला रामचंद्र सोबत पाठवलं. रोहिणी गुपचूप आत निघून गेली. तिने संजयने घातलेला पसारा आवरला आणि अंघोळीला गेली. तिने ठेवणीतली त्यातल्या त्यात चांगली साडी नेसली आणि ताठ वेणी बांधून त्यावर मोगऱ्याची एक कळी खोवली.

अण्णांसोबत तासभर मनलावून रियाज केला. अण्णाच दुपारी संजय आणि रामचंद्रसाठी डब्बा घेऊन गेले. तानपुरा आणि रियाजाचे कागद आवरताना रोहिणीला ते उपरणं दिसलं. आता रोहिणीच्या चेहऱ्यावर हलके हसू उमटलं. तिने ते उपरणं घेतलं आणि पळत आपल्या खोलीत गेली. आरशासमोर उभं राहून तिने रामचंद्र सारखं ते उपरणं गळ्याभोवती गुंडाळलं. तिला स्वत:च्या असं करण्यावर आपसूक हसू आलं. मग तिने कपाटावरून अण्णांनी तिला मागच्या दिवाळीला दिलेला शिवणाचा डब्बा काढला. पिवळे, सोनेरी आणि गव्हाळ रंगाचे रेशीम काढले. त्या बारा पदरी रेशमांचे तीन पदरी भाग करून सुईत ओवले. माईंचा रांगोळी काढताना किंवा सुषमा वाहिनीचा गोल पोळ्या लाटताना हात जसा भरभर फिरायचा तसा रोहिणीचा हात त्या उपराण्यावरून फिरू लागला.

whatsapp-image-2016-12-06-at-6-49-17-pm

तिन्ही सांजेची वेळ झाली. आज आकाश पिवळ्या रंगाने भरून गेलं होतं. तो पिवळट सोनेरी प्रकाश वातावरणात भरून राहिला होता. रोहिणी अंगणात तुळशी समोर दिवा लावत होती. अण्णा, रामचंद्र आणि संजय परत आले. रामचंद्र बाहेरूनच निरोप घेऊन निघू लागला पण त्याची एक नजर रोहिणीवर कायम होती. इतक्यात सुषमा वहिनी घराबाहेर आली. तिने रामचंद्रला प्रवासात खाण्यासाठी भूक लाडू दिले आणि त्याचं उपरणं परत केलं. रामचंद्र आभार मानून माघारी फिरला आणि बाकी सगळे घरात वळले. रामचंद्रने गळ्याभोवती गुंडाळण्यासाठी त्याचं उपरणं उघडलं आणि त्यावर भरतकाम केलेली तीन छोटी वाळलेली पाने दिसली. एक हलकं हसू त्याच्या चेहऱ्यावर उमटलं. त्याने मागे वळून पाहिलं तर रात्रीच्या त्या काळोखात तुळशी समोरची पिवळी ज्योत तेवढी तेवत होती. घरात रोहिणी आणि सुषमा वहिनी स्वयंपाकाच्या तयारीला लागल्या आणि बाहेर ती वाळलेली पानं मुठीत बंद करून फाटक उघडून तो निघून गेला.

whatsapp-image-2016-12-06-at-6-48-52-pm

छायाचित्रे: दुर्गेश परमार्थी

A WordPress.com Website.

Up ↑

%d bloggers like this: